Öğlen 11 civarıydı hava çok sıcak denizin üstü pusluydu. Sararan bitkiler yazı çağıran böcekler bir anda hepsini algıladığımı fark ettim. Beni geçmişe götüren keyiflendiren huzur veren bir andı. içimden fotoğraf çekmek geldi, paylaşmak istedim bu anı… Sonra düşünmeye başladım kimin için çekecektim fotoğrafı ve sosyal medyada paylaşacaktım ? fark edilmek için mi? Umursanmak için mi ? Umurlarında olmadığım insanların bir saniyede olsa dikkatini çekip mutlu olmak için mi ?

Sonra ne kadar saçma olduğunu fark ettim. Fotoğraf çekmek yerine gördüklerimi daha dikkatli analiz etmeye başladım. Hissettiklerimi başkaları ile paylaşmak yerine sadece kendime saklamak istedim. Zihnime her anı kodladım. Tarih 20 haziran 2019’du. Bugün günlerden perşembe saat 11 civarı hava sıcak ve nemliydi mavidenizin üstü puslanmış yapraklar sararmaya yüz tutmuştu. Şarkılarını çalan yaz böceklerinin sesi kulaklarımdaydı. Yaz kokuyordu hava biraz toprak biraz deniz. Bu an sadece benimdi kimsenin umursamasına ihtiyaç duymadan… bir fotoğraftan fazlasıydı artık güzel bir sohbetin içinde yaşayarak anlatılabilecek bir anı…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir